ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ കുണ്ടയത്ത്

കവിത : ട്രാഫിക്ക് ബ്ലോക്ക്


--------------------------------------------------
പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ
തൊലി
സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന്
രാജിക്കത്ത് എഴുതുന്നു.
വിയർപ്പിൻ്റെ
ഉപ്പിൽ മുക്കിയ മുഖങ്ങൾ
ചുവന്ന സിഗ്നലിൻ്റെ മുമ്പിൽ
വിചാരണക്കായി നിൽക്കുന്ന
പ്രതികളെപ്പോലെ.

ഒരു ഇഞ്ച് പോലും
നീങ്ങാത്ത
വാഹനങ്ങൾക്കുള്ളിൽ
മനുഷ്യർ മാത്രം
ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ,
ഘടികാരത്തിൻ്റെ
അകത്തേക്ക്.

ഹോൺ മുഴങ്ങുന്നു.
അത് വാഹനത്തിൻ്റെതല്ല;
വീട്ടിൽ താമസിച്ചെത്താൻ
ധൈര്യമില്ലാത്ത
ഭർത്താക്കന്മാരുടെ നിലവിളി.

ഒരു ബസ്
വിയർപ്പിൻ്റെ ജനാധിപത്യമാണ്;
അകത്ത്
എല്ലാവർക്കും ഒരേ ശ്വാസം,
പക്ഷേ
സീറ്റുകൾക്ക് മാത്രം
ജാതിയും പദവിയും.

ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ
ഒരു കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുന്നു;
അമ്മയുടെ മടിയിൽ
വിശപ്പ്
സ്കൂൾബാഗായി കിടക്കുന്നു.

എതിർവശത്ത്
ഒരു ആംബുലൻസ് ,
ചുവന്ന വെളിച്ചം
സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ്
റോഡിൽ വിതറിക്കൊണ്ട്
നിൽക്കുന്നു.

അതിന്റെ സൈറൺ
മരണമല്ല,
നമ്മുടെ
സാമൂഹിക ബധിരതയുടെ
ദേശീയഗാനമാണ്.

ട്രാഫിക്ക് പോലീസ്
കൈ ഉയർത്തുന്നു;
രാജ്യത്തിൻ്റെ ബജറ്റുപോലെ
ആ ആംഗ്യവും
എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ തോന്നും,
എന്നാൽ
ചില വഴികൾ മാത്രം
പെട്ടെന്ന് തുറക്കും.

സിഗ്നൽ പോസ്റ്റുകൾ
തിരഞ്ഞെടുപ്പ്
വാഗ്ദാനങ്ങളെപ്പോലെ ,
പച്ചവെളിച്ചം
എപ്പോഴും
മറ്റൊരു ദിശയിലേക്കാണ്.

ഒരു കാറിനുള്ളിൽ
ഭർത്താവും ഭാര്യയും
മൗനത്തിൻ്റെ
രണ്ടു സീറ്റ്ബെൽറ്റുകളിൽ
കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
അവരുടെ ദാമ്പത്യം
ഇപ്പോൾ
ക്ലച്ചിനും ബ്രേക്കിനും ഇടയിലെ
ഘർഷണശബ്ദം മാത്രം.

പിന്നിലെ വാഹനത്തിൽ
ഒരു വൃദ്ധൻ
മരുന്നിൻ്റെ സമയം നോക്കുന്നു;
രാജ്യം
വാച്ചിൻ്റെ സൂചികളെക്കാൾ
മന്ദഗതിയിലാണെന്ന്
അയാൾക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ.

ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്ന യുവാവ്
മൊബൈലിൽ എഴുതുന്നു ,
"വരുന്നു..."
അതാണ്
ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ
ഏറ്റവും വലിയ സാഹിത്യം.

ട്രാഫിക്ക് ബ്ലോക്ക്
റോഡിലല്ല;
ഓരോ മനസ്സിലും
ഒരു ചുവന്ന സിഗ്നൽ
സ്ഥിരനിയമനമായി
ഇരിക്കുകയാണ്.

നഗരം
മുന്നോട്ടല്ല സഞ്ചരിക്കുന്നത്;
സ്വന്തം വാലിൽ
കടിച്ചുപിടിച്ച പാമ്പുപോലെ
വട്ടം കറങ്ങുകയാണ്.

വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ
സൂര്യൻ മാത്രം
സിഗ്നൽ ലംഘിച്ച്
പടിഞ്ഞാറേക്ക് പോകുന്നു.

ബാക്കിയുള്ളവർ
വാഹനങ്ങളല്ല,
അപൂർണമായ ജീവിതങ്ങൾ;
അവയുടെ എൻജിനുകളിൽ
കത്തുന്നത് പെട്രോളല്ല,
മാറ്റിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ
അവസാന തുള്ളികളാണ്.