രണ്ട് സവിശേഷ സുഹൃത്തുക്കൾ: പോസവും ഞണ്ടും


വൂട്ടാനി ജനത വസിക്കുന്ന പ്രദേശം വന്യമായ സൗന്ദര്യവും സമൃദ്ധമായ വനങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ്. അവിടെ മരങ്ങളിൽ ധാരാളം പോസങ്ങളും (Possums) ജലാശയങ്ങളിൽ എണ്ണമറ്റ ഞണ്ടുകളും (Crabs) വസിക്കുന്നു. അവരെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഒരു പ്രശസ്തമായ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്:

അപൂർവ്വമായ സൗഹൃദം

പണ്ട്, വൂട്ടാനി കാടുകളിൽ ഒരു പോസവും ഒരു ഞണ്ടും വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. സാധാരണയായി പോസങ്ങൾ മരങ്ങൾക്ക് മുകളിലും ഞണ്ടുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിലുമാണ് കഴിയാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഇവർ രണ്ടുപേരും ദിവസവും കണ്ടുമുട്ടുകയും തങ്ങളുടെ ലോകത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഒരുമിച്ചുള്ള ഭക്ഷണസമ്പാദനം

ഒരിക്കൽ കടുത്ത വേനൽക്കാലത്ത് കാട്ടിൽ ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞു. മരങ്ങളിൽ പഴങ്ങൾ ഇല്ലാതായി. അപ്പോൾ ഞണ്ട് തന്റെ സുഹൃത്തിനെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. വെള്ളത്തിനടിയിലുള്ള രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞണ്ട് പോസത്തോട് പറഞ്ഞു. പോസത്തിന് നീന്താൻ അറിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഞണ്ടിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സുരക്ഷിതമായ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ഇരുന്ന് അത് ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചു.

പകരമായി, ഞണ്ടിന് കരയിൽ ലഭിക്കാത്ത മധുരമുള്ള കിഴങ്ങുകളും ഇലകളും പോസം മരത്തിന് മുകളിൽ നിന്നും താഴെ എത്തിച്ചു നൽകി.

വൂട്ടാനി ജനതയുടെ പാഠം

ഈ കഥയിലൂടെ വൂട്ടാനി ജനത തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചില പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു:

പരസ്പര സഹായം: രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ചുറ്റുപാടിൽ വളരുന്നവർക്കും പരസ്പരം സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ സൗഹൃദം കാണിച്ചുതരുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ തുലനാവസ്ഥ: കരയിലെ ജീവികളും വെള്ളത്തിലെ ജീവികളും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്.

വിഭവങ്ങളുടെ പങ്കുവെക്കൽ: വൂട്ടാനി പ്രദേശത്ത് ഞണ്ടും പോസവും ഇന്നും ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് ആ പ്രദേശത്തിൻ്റെ ഐശ്വര്യമായിട്ടാണ് അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ കരുതുന്നത്.

നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?

വൂട്ടാനി കലകളിലും പാട്ടുകളിലും ഈ സുഹൃത്തുക്കളെ പലപ്പോഴും ചിത്രീകരിക്കാറുണ്ട്. വായുവും വെള്ളവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് ഇവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

കടപ്പാട് : അബോജിനാൽ കഥകൾ

കൂബോർ: ആദ്യത്തെ കോലായുടെ കഥ

പണ്ട് ഓസ്‌ട്രേലിയയിൽ കടുത്ത വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് 'കൂബോർ' എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അനാഥനായ ആൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ മരിച്ചുപോയതിനാൽ അവൻ്റെ ബന്ധുക്കളാണ് അവനെ നോക്കിയിരുന്നത്. എന്നാൽ അവർ കൂബോറിനോട് വളരെ ക്രൂരമായാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്.

ദാഹവും ക്രൂരതയും

അക്കാലത്ത് വെള്ളത്തിന് വലിയ ക്ഷാമമായിരുന്നു. കൂബോറിന് കുടിക്കാൻ പോലും അവർ വെള്ളം നൽകുമായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ അവൻ രാത്രിയിൽ ചെറിയ ഇലകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കുടിച്ചാണ് ദാഹം തീർത്തിരുന്നത്.

ഒരിക്കൽ കൂബോറിൻ്റെ ബന്ധുക്കൾ വേട്ടയാടാൻ പോയപ്പോൾ, അവരുടെ കൈവശമുള്ള എല്ലാ വെള്ളപാത്രങ്ങളും (Water buckets) അവർ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു. എന്നാൽ അന്ന് അവർ ഒരു പാത്രം മറന്നുവെച്ചു. ഇത് കണ്ട കൂബോർ ആ പാത്രത്തിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു.

അത്ഭുതകരമായ മാറ്റം

ബന്ധുക്കൾ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ തന്നെ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന കൂബോർ, ബാക്കിയുള്ള വെള്ളപാത്രങ്ങളുമായി ഒരു ചെറിയ മരത്തിൽ കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. അവൻ അവിടെയിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു; ആ ചെറിയ മരം ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ വളരാൻ തുടങ്ങി!

വേട്ട കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ബന്ധുക്കൾ മരം വളർന്നത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മരത്തിന് മുകളിൽ വെള്ളപാത്രങ്ങളുമായി ഇരിക്കുന്ന കൂബോറിനെ കണ്ട് അവർ കോപിഷ്ഠരായി. അവർ മരത്തിൽ കയറി അവനെ പിടികൂടാൻ ശ്രമിച്ചു.

ആദ്യത്തെ കോലായുടെ ജനനം

കോപിഷ്ഠരായ അവർ മരത്തിന് മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ, കൂബോർ പെട്ടെന്ന് ഒരു കോലയായി മാറി. അവൻ മരത്തിൻ്റെ ചില്ലകളിലൂടെ സമർത്ഥമായി നീങ്ങി. ദേഷ്യം വന്ന ബന്ധുക്കൾ അവനെ താഴേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പക്ഷേ, നിലത്തു വീണ കൂബോർ മരിച്ചില്ല. പകരം, അവൻ വീണ്ടും ഒരു കോലയായി രൂപം മാറി കാട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.

അന്ന് മുതൽ കൂബോർ മരങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, കോലായ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ വെള്ളം കുടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല (അവ ഭക്ഷണമാക്കുന്ന യൂക്കാലിപ്റ്റസ് ഇലകളിൽ നിന്ന് ജലം ലഭിക്കുന്നു).

ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം

ആദിവാസികളുടെ വിശ്വാസപ്രകാരം, കോലായെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ അവരോട് ബഹുമാനം കാണിക്കണം. അവരെ കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ അവരുടെ എല്ലുകൾ പൊട്ടിക്കാൻ പാടില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വീണ്ടും വലിയ വരൾച്ചയുണ്ടാകുമെന്നും ജലസ്രോതസ്സുകൾ വറ്റിപ്പോകുമെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

കടപ്പാട് : അബോർജിനാൽ കഥകൾ

പഴയ കാലത്ത്, ബാർഡി ജനതയുടെ കഥകളിൽ, ലോകം പുതിയതായിരുന്ന ഒരു സമയമുണ്ട്. അന്ന് പക്ഷികൾക്കെല്ലാം ഒരൊറ്റ നിറമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - മങ്ങിയ, പൊടിനിറമുള്ള ചാരനിറം. അവയുടെ പാട്ടുകൾക്ക് പ്രഭാതത്തിൻ്റെ അത്രയും സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ തൂവലുകൾ വിരസമായിരുന്നു.

അവർ വാർലു (Warlu) എന്ന മഹാനായ മഴവില്ലിൻ്റെ സർപ്പം വിശ്രമിച്ചിരുന്ന പുണ്യമായ ഒരു ജലസംഭരണിക്കരികിൽ താമസിച്ചു. വാർലുവിനെ കാണാൻ അതിമനോഹരമായിരുന്നു; അതിൻ്റെ ശരീരം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന എല്ലാ നിറങ്ങളിലും തിളങ്ങി. ആ ജലാശയം പകൽ സമയത്തും വർണ്ണപ്രകാശത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, പക്ഷികളുടെ നേതാവ്, ഒരു ചെറിയ, വിവേകിയായ പക്ഷി, എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി. "നമ്മുക്ക് പ്രഭാതത്തെപ്പോലെ പാട്ടുകളുണ്ട്, പക്ഷേ നമ്മെ നോക്കൂ," അത് ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ വെറും പൊടി മാത്രമാണ്. വാർലുവിൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ ഒരംശമെങ്കിലും നമുക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!"

അവരിൽ ഏറ്റവും ധൈര്യശാലിയായ ഒരു തേൻകിളി (Honeyeater), വാർലുവിനെ സമീപിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ വെളിച്ചം പരന്നു കിടക്കുന്ന ജലാശയത്തിലേക്ക് പറന്നു. അവളുടെ ആഗമനം കണ്ട് വാർലു തലയുയർത്തി. അതിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരം സൂര്യൻ്റെ ശോഭയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താണ് നിനക്ക് ദുഃഖം, കുട്ടീ?" വാർലുവിൻ്റെ ശബ്ദം ആഴമേറിയ നദിയുടെ ഒഴുക്കുപോലെ കേട്ടു.

തേൻകിളി തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ വിഷമം വിശദീകരിച്ചു. വാർലു സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. അത് മരതകത്തിൻ്റെയും നീലക്കല്ലിൻ്റെയും കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രകാശമായി ജലാശയത്തിൽ പടർന്നു. "നിങ്ങൾ എൻ്റെ വിശ്രമസ്ഥലത്ത് മുങ്ങുക. എൻ്റെ നിറങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ നൽകാം, പക്ഷേ ഓർക്കുക: നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്ര എടുക്കാം, പക്ഷേ നിങ്ങൾ എടുത്ത നിറങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ മറ്റെല്ലാ സൗന്ദര്യങ്ങളോടും പങ്കുവെക്കണം."

ആദ്യം മുങ്ങിയത് ആ ചെറിയ തേൻകിളിയായിരുന്നു. അവൾ യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ വർണ്ണജലത്തിൽ താഴ്ന്നു, ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്തുവന്നു. അവൾ ചാരനിറമായിരുന്നില്ല, പകരം മഴവില്ലിൻ്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളാലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു - ചിറകിൽ മാണിക്യത്തിൻ്റെ ചുവപ്പ്, കഴുത്തിൽ ഇന്ദ്രനീലത്തിൻ്റെ നീല, വയറ്റിൽ സൂര്യൻ്റെ സ്വർണ്ണം. അവളാണ് ആദ്യത്തെ ഗൂലാരി (Rainbow Bird - മഴവില്ല് പക്ഷി) ആയി മാറിയത്.

അവളുടെ മഹത്വം കണ്ട മറ്റ് പക്ഷികൾ സന്തോഷത്തോടെ ആർത്തുവിളിച്ച് ഭ്രാന്തമായ തിരക്കിൽ താഴേക്ക് പറന്നു. ചിലർ തങ്ങളുടെ തലകൾ മാത്രം മുക്കി, അവർക്ക് നീലനിറത്തിലുള്ള ശിഖരങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ചിലർ വാലുകൾ മാത്രം മുക്കി, അവർക്ക് മഞ്ഞയുടെയും ചുവപ്പിൻ്റെയും തിളക്കം ലഭിച്ചു. ഏറ്റവും ധൈര്യശാലികളായവർ ശരീരം മുഴുവൻ മുക്കി, അങ്ങനെയാണ് തത്തകളും ലോറിക്കീറ്റുകളും പിറന്നത്.

ഇങ്ങനെയാണ് ബാർഡി പക്ഷികൾക്ക് അവയുടെ മനോഹരമായ മഴവിൽ നിറങ്ങൾ ലഭിച്ചത്. അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ വർണ്ണങ്ങൾ കാട്ടിലെ പൂക്കളോടും, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളോടും, കടലിലെ മത്സ്യങ്ങളോടും പങ്കുവെച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ബാർഡി നാട്ടിലെ പക്ഷികൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വർണ്ണാഭമായവയായി തുടരുന്നത്, എല്ലാം വാർലുവിൻ്റെ ജ്ഞാനവും ദയയും കൊണ്ടാണ്.