ടാസ്മാൻ പെനിൻസുലയിലെ ഫോർട്ടെസ്ക്യൂ ബേയ്ക്ക് (Fortescue Bay) സമീപമുള്ള ക്യാമ്പ് സൈറ്റിൽ യൂക്കാലിപ്റ്റിസ് മണവും കടൽക്കാറ്റും നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഡിസംബർ അവസാനമായിരുന്നു, ഓസ്‌ട്രേലിയൻ വേനൽക്കാലത്തിൻ്റെ ഉച്ചസ്ഥായി. നീണ്ടുനിന്ന സന്ധ്യാവെളിച്ചം ഒടുവിൽ ഇരുട്ടിന് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്തുള്ള വമ്പൻ ഡോളറൈറ്റ് പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നലയ്ക്കുന്ന സമുദ്രത്തിൻ്റെ ശബ്ദം ഭൂമിയിലൂടെ ഒരു പുരാതന ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഡാനിയൽ ഒരു മരത്തടി കൂടി തീയിലേക്ക് ഇട്ടു. അതിൽ നിന്നും ഉയർന്ന പൊരികൾ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ഡാനിയൽ ഒരു ആധുനിക പാലാവ (Palawa) മനുഷ്യനായിരുന്നു—അവൻ ഹോബാർട്ടിൽ ഐടി മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു, ഒരു സുബാരു കാർ ഓടിക്കുന്നു, അവൻ്റെ മക്കൾ ഐപാഡുകളിൽ മുഴുകി ജീവിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ നഗരത്തിലെ വെളിച്ചങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെ, ഈ കാട്ടിൽ പ്രകൃതിയോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തൻ്റെ പൂർവ്വികരുടെ വഴികൾ തന്നിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതായി അവന് തോന്നി.

അവൻ്റെ ഭാര്യ സാറ അവൻ്റെ തോളിൽ ചാരി ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. എട്ടു വയസ്സുകാരി മിയയും ആറു വയസ്സുകാരൻ ലിയോയും മാർഷ്മാലോ കഴിച്ചതിൻ്റെ കറപുരണ്ട മുഖങ്ങളുമായി ആളിപ്പത്തറുന്ന തീ ജ്വാലയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഡാഡീ?" കനലിലേക്ക് ഒരു വടി കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊണ്ട് ലിയോ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഈ തീ കാണാൻ ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?"

ഡാനിയൽ ചിരിച്ചു. "അത് കാണാൻ ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നുക മാത്രമല്ല മോനെ, അതിന് ശരിക്കും ജീവനുണ്ട്. അതിനൊരു ആത്മാവുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഈ മണ്ണിൽ."

മിയ തൻ്റെ കോമിക് ബുക്കിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി നോക്കി. "ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെയാണോ?"

"അല്ല മോളെ, ഇതൊരു ആത്മാവാണ്," ഡാനിയൽ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "അതൊരു ഊർജ്ജമാണ്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു കഥയാണത്. നമ്മുടെ ആൾക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തീയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നത് ടോണ ലിയ (Tonah Leah) എന്ന അഗ്നിദേവതയിൽ നിന്നാണ്."

ആ പേര് അവിടെയൊരു നിശബ്ദത പടർത്തി. തൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ സംസാരരീതി മാറിയത് കുട്ടികൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർ തീയുടെ ചൂടിലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.

"പണ്ട് പണ്ട്," ഡാനിയൽ കഥ തുടങ്ങി, "ഇവിടെ വലിയ കപ്പലുകൾ വരുന്നതിനും മുൻപ്, ഈ നാട് വളരെ തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. രാത്രികൾ വളരെ ദൈർഘ്യമേറിയതും കഠിനവുമായിരുന്നു."

ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൻ കൈ ചൂണ്ടി.

"നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഈ മണ്ണിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവർ ശക്തരായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർക്ക് തണുത്തുറയേണ്ടി വന്നു. അവർ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചൂടിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആ പ്രാർത്ഥന ഒരാൾ കേട്ടു. ആകാശത്ത്, സൂര്യൻ വസിക്കുന്നിടത്ത് ടോണ ലിയ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വെറും പ്രകാശമായിരുന്നു, സൂര്യൻ്റെ മകൾ."

ലിയോ വടി അനക്കാതെ കഥയിൽ മുഴുകി.

"ഭൂമിയിലുള്ള തന്റെ മനുഷ്യർ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ കരുണ തോന്നി. അവൾ തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന കണം ഭൂമിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഒരു കൊള്ളിമീൻ പോലെ അത് താഴേക്ക് വന്നു. നീലാകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സുവർണ്ണ ജ്വാല ഭൂമിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു."

"അത് വന്ന് ഇടിച്ചോ?" മിയ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല മോളെ, അത് വളരെ മൃദുവായി ഒരു ഉണങ്ങിയ ബാങ്ക്സിയ (Banksia) പൂവിലേക്ക് വന്നിറങ്ങി. പെട്ടെന്നുതന്നെ ആദ്യത്തെ തീ ആളിപ്പടർന്നു. അത് വെറും ചൂടായിരുന്നില്ല, അതൊരു സുവർണ്ണ വെളിച്ചമായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനെ തുരത്തി."

ഡാനിയൽ കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ തീയിലേക്ക് ഇട്ടു. അവ പെട്ടെന്ന് ആളിപ്പടർന്നു.

"നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ആ തീയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒത്തുകൂടി. ആദ്യമായി അവർക്ക് ഇരുട്ടിൽ പരസ്പരം മുഖം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ ചൂട് അവരുടെ എല്ലുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. എന്നാൽ ടോണ ലിയ അവർക്ക് നൽകിയത് വെറും ചൂടായിരുന്നില്ല." അവൻ തൻ്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു.

"അവൾ അവർക്ക് 'ആത്മീയമായ തീ' (Fire of Spirit) നൽകി. ആ തീ കത്തിയപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ പാട്ടുകളും നൃത്തങ്ങളും ഉണർന്നു. കഥകൾ പറയാനുള്ള ഊർജ്ജം അവർക്ക് ലഭിച്ചു. തീ എന്നാൽ വെറും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് നമ്മെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് അവൾ പഠിപ്പിച്ചു."

"പക്ഷേ ടോണ ലിയ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും നൽകിയിരുന്നു," ഡാനിയൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത് സൂര്യൻ്റെ ഭാഗമാണ്, ഇതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇതിനെ ബഹുമാനിച്ചാൽ അത് നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഇതിനെ അശ്രദ്ധമായി കൈകാര്യം ചെയ്താൽ അത് എല്ലാം കത്തിച്ചു ചാമ്പലാക്കും. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ആളുകൾ ആ തീയെ സൂക്ഷിച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചു."

പെട്ടെന്ന് തീകനലിൽ നിന്ന് ഒരു പൊരി മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചു. കുട്ടികൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിയിട്ട് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"അവൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ടോ?" ലിയോ കനലിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

"തീയിലേക്ക് നോക്കൂ ലിയോ. അത് നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കാണുന്നില്ലേ? അത് ശ്വസിക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേ?" ഡാനിയൽ ചോദിച്ചു. ലിയോ തലയാട്ടി.

"അതാണ് ടോണ ലിയയുടെ ഊർജ്ജം. നമ്മൾ എപ്പോഴൊക്കെ ഒരു തീ കൂട്ടുമ്പോഴും നമ്മൾ ആ ആത്മാവിനെ നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയാണ്."

ഡാനിയൽ തൻ്റെ മക്കളെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും ആ തീ ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ കടൽത്തീരത്ത് ഓടിനടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ഊർജ്ജം, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ താല്പര്യം, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം—അതെല്ലാം ആ ആത്മീയമായ തീയാണ്. അത് എപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കട്ടെ."

കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിശബ്ദത പടർന്നു. ദൂരെയുള്ള കടലിരമ്പം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

"ശരി, എൻ്റെ ചെറിയ തീപ്പൊരികളെ," സാറ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഇനി ഉറങ്ങാനുള്ള സമയമായി. ക്രിസ്മസ് അപ്പൂപ്പന് (Santa) നമ്മൾ എവിടെയാണെന്ന് അറിയാം, പക്ഷെ നിങ്ങൾ ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം വരില്ല."

കുട്ടികൾ ടെന്റിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. ഡാനിയൽ ആ തീയ്ക്ക് അരികിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ആളിപ്പടർന്ന തീ അണഞ്ഞ് ചുവന്ന കനലായി മാറുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു. ഈ മണ്ണിൻ്റെ പുരാതനമായ ഹൃദയമിടിപ്പ് തന്നിലുമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൻ ആ ഇരുട്ടിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.

കടപ്പാട് : അബോർജിനാൽ കഥകൾ

വളരെ പണ്ട്, ലോകം അതിൻ്റെ ശൈശവാവസ്ഥയിലായിരുന്ന കാലത്ത്, ദക്ഷിണ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ 'ഗ്രേറ്റ് ഓസ്‌ട്രേലിയൻ ബൈറ്റ്' തീരങ്ങളിൽ വിരങ്കു ജനത വസിച്ചിരുന്നു. അന്ന് ആ ഗോത്രത്തിൽ അത്ഭുതകരമായ സിദ്ധികളുള്ള രണ്ട് സഹോദരിമാരും അവരുടെ സാഹസികനായ ഒരു സഹോദരനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

സഹോദരിമാർ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല, കടലിൻ്റെ ഓരോ സ്പന്ദനവും വേലിയേറ്റങ്ങളും അറിയുന്ന ജ്ഞാനികളുമായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകളിൽ സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മനോഹരമായ ഒരു പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോൾ, കടലിൽ പോയ മീൻപിടുത്തക്കാർക്ക് വഴിതെറ്റാതിരിക്കാൻ ആ സഹോദരിമാർ തീരത്ത് ആ പ്രകാശവുമായി നിൽക്കുമായിരുന്നു. ആ സുവർണ്ണ പ്രഭ നോക്കി ഗോത്രക്കാർ സുരക്ഷിതമായി തങ്ങളുടെ കൂടാരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.

എന്നാൽ അവരുടെ സഹോദരൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മാറ്റം പതുക്കെ വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വലിയൊരു വേട്ടക്കാരനായിരുന്നുവെങ്കിലും അവൻ്റെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും ശാന്തമായിരുന്നില്ല. കടലിൻ്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഢതകളോടും അവിടുത്തെ ഭീമാകാരമായ ഇരകളോടും അവന് അടങ്ങാത്ത ഭ്രമമായി. പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവൻ മനുഷ്യരോടുള്ള സഹവാസം കുറച്ചു. അവൻ്റെ സമയം മുഴുവൻ തിരമാലകൾക്കിടയിലായി. ഉപ്പുവെള്ളമേറ്റ് അവന്റെ ചർമ്മം കറുത്ത് പരുക്കനായി മാറി; അവൻ്റെ ഹൃദയം സമുദ്രത്തിലെ മഞ്ഞുകാല പ്രവാഹങ്ങളെപ്പോലെ തണുത്തുറഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം, അവൻ്റെ അത്യാഗ്രഹം അതിൻ്റെ പരിധി ലംഘിച്ചു. അവൻ സഹോദരിമാരോട് ആജ്ഞാപിച്ചു: "നിങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ആ സുവർണ്ണ പ്രകാശം എനിക്ക് തരൂ! ആഴക്കടലിലെ വലിയ ജീവികളെ എനിക്ക് വേട്ടയാടണം. ആ പ്രകാശം കണ്ടാൽ അവ വെള്ളത്തിന് മുകളിലേക്ക് വരും."

എന്നാൽ, അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടും സ്വാർത്ഥതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ സഹോദരിമാർ അത് നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. പ്രകൃതിയുടെ നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ തങ്ങൾക്കാവില്ലെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. കോപം കൊണ്ട് അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. "എങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ കരേ വേണ്ട! കടലിൻ്റെ ആഴങ്ങൾ ഇനി എൻ്റെ സാമ്രാജ്യമാകും," എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് അവൻ ആഞ്ഞടിക്കുന്ന തിരമാലകളിലേക്ക് എടുത്തുചാടി.

അവൻ കടലിൻ്റെ അഗാധതയിലേക്ക് നീങ്ങവേ, പ്രകൃതി അവനെ ഒരു പുതിയ രൂപത്തിലേക്ക് മാറ്റി. അവൻ്റെ കാലുകൾ കൂടിച്ചേർന്ന് കരുത്തുറ്റ വാലായി മാറി. അവൻ്റെ പല്ലുകൾ മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകൾ പോലെയായി. അവൻ ആദ്യത്തെ സ്രാവായി മാറി! തൻ്റെ ബന്ധങ്ങളെയും ഗോത്ര നിയമങ്ങളെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞ അവൻ, അന്ന് മുതൽ കടലിലെ ഏകാകിയായ വേട്ടക്കാരനായി ഇന്നും അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.

സഹോദരൻ്റെ ഈ മാറ്റം സഹോദരിമാരെ വല്ലാതെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ദുഃഖത്തേക്കാളേറെ അവർ ഭയപ്പെട്ടത് തങ്ങളുടെ ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കടലിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്രാവിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഇരുട്ടിലെ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും ഗോത്രക്കാരെ രക്ഷിക്കാൻ ഭൂമിയിലെ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം മാത്രം പോരാ എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവസാനം, മൂത്ത സഹോദരി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. അവൾ ആ പ്രകാശവുമായി അതിപ്രശസ്തമായ 'ബുണ്ട ക്ലിഫ്‌സിലെ' (Bunda Cliffs) ഏറ്റവും ഉയർന്ന പാറമുനമ്പിൽ കയറി നിന്നു. ഇളയവളോട് ഗോത്രക്കാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഏല്പിച്ചുകൊണ്ട്, സഹോദരൻ്റെ നിഴലുകൾക്ക് പോലും സ്പർശിക്കാനാവാത്ത ആകാശത്തിൻ്റെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് അവൾ ഒരു കുതിപ്പ് നടത്തി.

അവൾ ചക്രവാളത്തിന് മുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നക്ഷത്രമായി മാറി—നമ്മൾ ഇന്ന് കാണുന്ന സന്ധ്യാതാരം (Evening Star).

ഇന്നും സന്ധ്യാസമയത്ത് ഗ്രേറ്റ് ഓസ്‌ട്രേലിയൻ ബൈറ്റിന് മുകളിൽ ആ നക്ഷത്രം അതിതീവ്രമായി തിളങ്ങുന്നത് കാണാം. ആ തിളക്കത്തിന് പിന്നിൽ രണ്ട് ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് വിരങ്കു ജനത വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒന്ന്, ഇരുട്ടിൽ കടലിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് വഴി കാണിക്കുക. രണ്ട്, കടലിൻ്റെ ആഴങ്ങളിൽ വിശന്നുപൊരിയുന്ന തൻ്റെ സഹോദരൻ സ്രാവ്, കരയോട് ചേർന്ന് കളിക്കുന്ന കുട്ടികളെ ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കാൻ മുകളിൽ നിന്ന് കാവൽ നിൽക്കുക.


കടപ്പാട് : അബോർഗിനാൽ കഥകൾ

രണ്ട് സവിശേഷ സുഹൃത്തുക്കൾ: പോസവും ഞണ്ടും


വൂട്ടാനി ജനത വസിക്കുന്ന പ്രദേശം വന്യമായ സൗന്ദര്യവും സമൃദ്ധമായ വനങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ്. അവിടെ മരങ്ങളിൽ ധാരാളം പോസങ്ങളും (Possums) ജലാശയങ്ങളിൽ എണ്ണമറ്റ ഞണ്ടുകളും (Crabs) വസിക്കുന്നു. അവരെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഒരു പ്രശസ്തമായ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്:

അപൂർവ്വമായ സൗഹൃദം

പണ്ട്, വൂട്ടാനി കാടുകളിൽ ഒരു പോസവും ഒരു ഞണ്ടും വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. സാധാരണയായി പോസങ്ങൾ മരങ്ങൾക്ക് മുകളിലും ഞണ്ടുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിലുമാണ് കഴിയാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഇവർ രണ്ടുപേരും ദിവസവും കണ്ടുമുട്ടുകയും തങ്ങളുടെ ലോകത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

ഒരുമിച്ചുള്ള ഭക്ഷണസമ്പാദനം

ഒരിക്കൽ കടുത്ത വേനൽക്കാലത്ത് കാട്ടിൽ ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞു. മരങ്ങളിൽ പഴങ്ങൾ ഇല്ലാതായി. അപ്പോൾ ഞണ്ട് തന്റെ സുഹൃത്തിനെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. വെള്ളത്തിനടിയിലുള്ള രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞണ്ട് പോസത്തോട് പറഞ്ഞു. പോസത്തിന് നീന്താൻ അറിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഞണ്ടിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സുരക്ഷിതമായ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ഇരുന്ന് അത് ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചു.

പകരമായി, ഞണ്ടിന് കരയിൽ ലഭിക്കാത്ത മധുരമുള്ള കിഴങ്ങുകളും ഇലകളും പോസം മരത്തിന് മുകളിൽ നിന്നും താഴെ എത്തിച്ചു നൽകി.

വൂട്ടാനി ജനതയുടെ പാഠം

ഈ കഥയിലൂടെ വൂട്ടാനി ജനത തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചില പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു:

പരസ്പര സഹായം: രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ചുറ്റുപാടിൽ വളരുന്നവർക്കും പരസ്പരം സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ സൗഹൃദം കാണിച്ചുതരുന്നു.

പ്രകൃതിയുടെ തുലനാവസ്ഥ: കരയിലെ ജീവികളും വെള്ളത്തിലെ ജീവികളും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പിന് അത്യാവശ്യമാണ്.

വിഭവങ്ങളുടെ പങ്കുവെക്കൽ: വൂട്ടാനി പ്രദേശത്ത് ഞണ്ടും പോസവും ഇന്നും ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് ആ പ്രദേശത്തിൻ്റെ ഐശ്വര്യമായിട്ടാണ് അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ കരുതുന്നത്.

നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?

വൂട്ടാനി കലകളിലും പാട്ടുകളിലും ഈ സുഹൃത്തുക്കളെ പലപ്പോഴും ചിത്രീകരിക്കാറുണ്ട്. വായുവും വെള്ളവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് ഇവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

കടപ്പാട് : അബോജിനാൽ കഥകൾ

കൂബോർ: ആദ്യത്തെ കോലായുടെ കഥ

പണ്ട് ഓസ്‌ട്രേലിയയിൽ കടുത്ത വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് 'കൂബോർ' എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അനാഥനായ ആൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ മരിച്ചുപോയതിനാൽ അവൻ്റെ ബന്ധുക്കളാണ് അവനെ നോക്കിയിരുന്നത്. എന്നാൽ അവർ കൂബോറിനോട് വളരെ ക്രൂരമായാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്.

ദാഹവും ക്രൂരതയും

അക്കാലത്ത് വെള്ളത്തിന് വലിയ ക്ഷാമമായിരുന്നു. കൂബോറിന് കുടിക്കാൻ പോലും അവർ വെള്ളം നൽകുമായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ അവൻ രാത്രിയിൽ ചെറിയ ഇലകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കുടിച്ചാണ് ദാഹം തീർത്തിരുന്നത്.

ഒരിക്കൽ കൂബോറിൻ്റെ ബന്ധുക്കൾ വേട്ടയാടാൻ പോയപ്പോൾ, അവരുടെ കൈവശമുള്ള എല്ലാ വെള്ളപാത്രങ്ങളും (Water buckets) അവർ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു. എന്നാൽ അന്ന് അവർ ഒരു പാത്രം മറന്നുവെച്ചു. ഇത് കണ്ട കൂബോർ ആ പാത്രത്തിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു.

അത്ഭുതകരമായ മാറ്റം

ബന്ധുക്കൾ തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ തന്നെ ശിക്ഷിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന കൂബോർ, ബാക്കിയുള്ള വെള്ളപാത്രങ്ങളുമായി ഒരു ചെറിയ മരത്തിൽ കയറി ഒളിച്ചിരുന്നു. അവൻ അവിടെയിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു; ആ ചെറിയ മരം ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ വളരാൻ തുടങ്ങി!

വേട്ട കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ബന്ധുക്കൾ മരം വളർന്നത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മരത്തിന് മുകളിൽ വെള്ളപാത്രങ്ങളുമായി ഇരിക്കുന്ന കൂബോറിനെ കണ്ട് അവർ കോപിഷ്ഠരായി. അവർ മരത്തിൽ കയറി അവനെ പിടികൂടാൻ ശ്രമിച്ചു.

ആദ്യത്തെ കോലായുടെ ജനനം

കോപിഷ്ഠരായ അവർ മരത്തിന് മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ, കൂബോർ പെട്ടെന്ന് ഒരു കോലയായി മാറി. അവൻ മരത്തിൻ്റെ ചില്ലകളിലൂടെ സമർത്ഥമായി നീങ്ങി. ദേഷ്യം വന്ന ബന്ധുക്കൾ അവനെ താഴേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പക്ഷേ, നിലത്തു വീണ കൂബോർ മരിച്ചില്ല. പകരം, അവൻ വീണ്ടും ഒരു കോലയായി രൂപം മാറി കാട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.

അന്ന് മുതൽ കൂബോർ മരങ്ങളിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, കോലായ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ വെള്ളം കുടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല (അവ ഭക്ഷണമാക്കുന്ന യൂക്കാലിപ്റ്റസ് ഇലകളിൽ നിന്ന് ജലം ലഭിക്കുന്നു).

ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം

ആദിവാസികളുടെ വിശ്വാസപ്രകാരം, കോലായെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ അവരോട് ബഹുമാനം കാണിക്കണം. അവരെ കൊല്ലുകയാണെങ്കിൽ അവരുടെ എല്ലുകൾ പൊട്ടിക്കാൻ പാടില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വീണ്ടും വലിയ വരൾച്ചയുണ്ടാകുമെന്നും ജലസ്രോതസ്സുകൾ വറ്റിപ്പോകുമെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

കടപ്പാട് : അബോർജിനാൽ കഥകൾ

പഴയ കാലത്ത്, ബാർഡി ജനതയുടെ കഥകളിൽ, ലോകം പുതിയതായിരുന്ന ഒരു സമയമുണ്ട്. അന്ന് പക്ഷികൾക്കെല്ലാം ഒരൊറ്റ നിറമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - മങ്ങിയ, പൊടിനിറമുള്ള ചാരനിറം. അവയുടെ പാട്ടുകൾക്ക് പ്രഭാതത്തിൻ്റെ അത്രയും സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ തൂവലുകൾ വിരസമായിരുന്നു.

അവർ വാർലു (Warlu) എന്ന മഹാനായ മഴവില്ലിൻ്റെ സർപ്പം വിശ്രമിച്ചിരുന്ന പുണ്യമായ ഒരു ജലസംഭരണിക്കരികിൽ താമസിച്ചു. വാർലുവിനെ കാണാൻ അതിമനോഹരമായിരുന്നു; അതിൻ്റെ ശരീരം സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന എല്ലാ നിറങ്ങളിലും തിളങ്ങി. ആ ജലാശയം പകൽ സമയത്തും വർണ്ണപ്രകാശത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, പക്ഷികളുടെ നേതാവ്, ഒരു ചെറിയ, വിവേകിയായ പക്ഷി, എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി. "നമ്മുക്ക് പ്രഭാതത്തെപ്പോലെ പാട്ടുകളുണ്ട്, പക്ഷേ നമ്മെ നോക്കൂ," അത് ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ വെറും പൊടി മാത്രമാണ്. വാർലുവിൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ ഒരംശമെങ്കിലും നമുക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!"

അവരിൽ ഏറ്റവും ധൈര്യശാലിയായ ഒരു തേൻകിളി (Honeyeater), വാർലുവിനെ സമീപിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൾ വെളിച്ചം പരന്നു കിടക്കുന്ന ജലാശയത്തിലേക്ക് പറന്നു. അവളുടെ ആഗമനം കണ്ട് വാർലു തലയുയർത്തി. അതിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ആയിരം സൂര്യൻ്റെ ശോഭയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താണ് നിനക്ക് ദുഃഖം, കുട്ടീ?" വാർലുവിൻ്റെ ശബ്ദം ആഴമേറിയ നദിയുടെ ഒഴുക്കുപോലെ കേട്ടു.

തേൻകിളി തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ വിഷമം വിശദീകരിച്ചു. വാർലു സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു. അത് മരതകത്തിൻ്റെയും നീലക്കല്ലിൻ്റെയും കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രകാശമായി ജലാശയത്തിൽ പടർന്നു. "നിങ്ങൾ എൻ്റെ വിശ്രമസ്ഥലത്ത് മുങ്ങുക. എൻ്റെ നിറങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി ഞാൻ നൽകാം, പക്ഷേ ഓർക്കുക: നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത്ര എടുക്കാം, പക്ഷേ നിങ്ങൾ എടുത്ത നിറങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ മറ്റെല്ലാ സൗന്ദര്യങ്ങളോടും പങ്കുവെക്കണം."

ആദ്യം മുങ്ങിയത് ആ ചെറിയ തേൻകിളിയായിരുന്നു. അവൾ യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ വർണ്ണജലത്തിൽ താഴ്ന്നു, ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്തുവന്നു. അവൾ ചാരനിറമായിരുന്നില്ല, പകരം മഴവില്ലിൻ്റെ എല്ലാ നിറങ്ങളാലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു - ചിറകിൽ മാണിക്യത്തിൻ്റെ ചുവപ്പ്, കഴുത്തിൽ ഇന്ദ്രനീലത്തിൻ്റെ നീല, വയറ്റിൽ സൂര്യൻ്റെ സ്വർണ്ണം. അവളാണ് ആദ്യത്തെ ഗൂലാരി (Rainbow Bird - മഴവില്ല് പക്ഷി) ആയി മാറിയത്.

അവളുടെ മഹത്വം കണ്ട മറ്റ് പക്ഷികൾ സന്തോഷത്തോടെ ആർത്തുവിളിച്ച് ഭ്രാന്തമായ തിരക്കിൽ താഴേക്ക് പറന്നു. ചിലർ തങ്ങളുടെ തലകൾ മാത്രം മുക്കി, അവർക്ക് നീലനിറത്തിലുള്ള ശിഖരങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ചിലർ വാലുകൾ മാത്രം മുക്കി, അവർക്ക് മഞ്ഞയുടെയും ചുവപ്പിൻ്റെയും തിളക്കം ലഭിച്ചു. ഏറ്റവും ധൈര്യശാലികളായവർ ശരീരം മുഴുവൻ മുക്കി, അങ്ങനെയാണ് തത്തകളും ലോറിക്കീറ്റുകളും പിറന്നത്.

ഇങ്ങനെയാണ് ബാർഡി പക്ഷികൾക്ക് അവയുടെ മനോഹരമായ മഴവിൽ നിറങ്ങൾ ലഭിച്ചത്. അവർ തങ്ങളുടെ പുതിയ വർണ്ണങ്ങൾ കാട്ടിലെ പൂക്കളോടും, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളോടും, കടലിലെ മത്സ്യങ്ങളോടും പങ്കുവെച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ബാർഡി നാട്ടിലെ പക്ഷികൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വർണ്ണാഭമായവയായി തുടരുന്നത്, എല്ലാം വാർലുവിൻ്റെ ജ്ഞാനവും ദയയും കൊണ്ടാണ്.