കേരളത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക സൗന്ദര്യം

ദൈവത്തിൻ്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലെ കലാവിസ്മയങ്ങൾ: കേരളീയ കലാരൂപങ്ങളും ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും
ഇന്ത്യയുടെ തെക്കേ അറ്റത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കേരളം, പ്രകൃതിഭംഗിക്ക് മാത്രമല്ല, തനതായതും സമ്പന്നവുമായ ഒരു സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിനും പേരുകേട്ടതാണ്. കേരളത്തിൻ്റെ ചരിത്രവും സാമൂഹിക ഘടനയും വിശ്വാസങ്ങളും കാലാന്തരത്തിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത നിരവധി കലാരൂപങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്. ഈ കലകൾ വെറും വിനോദോപാധികൾ എന്നതിലുപരി, കേരളത്തിൻ്റെ ആത്മാവിനെയും ചരിത്രപരമായ പരിണാമത്തെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണാടികളാണ്.

1. കഥകളി: രംഗത്തെ ഇതിഹാസ കാവ്യം
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
കഥകളി കേരളത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കോട്ടയം, കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാക്കന്മാരുടെ കാലത്താണ് ഈ കലാരൂപം നിലവിൽ വന്നത്. ആദ്യകാലത്ത് രാമനാട്ടം, കൃഷ്ണനാട്ടം എന്നിങ്ങനെ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കലാരൂപങ്ങളുടെ പരിഷ്കരിച്ച രൂപമാണ് കഥകളി.

കഥകളി ഭക്തി, വീരം, സൗന്ദര്യം എന്നിവ ഒരുപോലെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു. പിൽക്കാലത്ത്, രാജാക്കന്മാരുടെയും നാടുവാഴികളുടെയും പ്രോത്സാഹനത്തോടെ ഇത് ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും കൊട്ടാരങ്ങളുടെയും അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ജനകീയമായി. വേദങ്ങളും പുരാണങ്ങളും സാധാരണക്കാർക്ക് ദൃശ്യരൂപത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഥകളി ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.

2. കൂടിയാട്ടം: രണ്ടായിരം വർഷത്തെ പാരമ്പര്യം
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ നിലനിൽക്കുന്ന നാടകരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് കൂടിയാട്ടം. ഏകദേശം 2000 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഈ കലാരൂപം കേരളത്തിൻ്റെ ക്ഷേത്രകലകളുടെ മൂലരൂപമാണ്. ക്ഷേത്രങ്ങളോടനുബന്ധിച്ചുള്ള കൂത്തമ്പലങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഇത് അവതരിപ്പിച്ചു പോന്നിരുന്നത്.

സംസ്കൃത നാടകാവതരണമായ കൂടിയാട്ടം, ഇന്ത്യയിലെ നാടക ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയേറിയ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഇതിൻ്റെ അവതരണരീതിയും, അഭിനയത്തിലെ ചതുർവിധങ്ങളും (ആഹാര്യം, സാത്വികം, ആംഗികം, വാചികം) ഭാരതീയ നാട്യശാസ്ത്രത്തിലെ തത്ത്വങ്ങളെ അതേപടി പിന്തുടരുന്നു. 2001-ൽ യുനെസ്കോ (UNESCO) കൂടിയാട്ടത്തെ അദൃശ്യ പൈതൃകമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്, അതിൻ്റെ ആഗോള ചരിത്രപരമായ മൂല്യത്തിന് അടിവരയിടുന്നു.

3. മോഹിനിയാട്ടം: കേരളത്തിൻ്റെ ലാസ്യഭാവം
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
കേരളത്തിൻ്റെ തനതായ ശാസ്ത്രീയ നൃത്തരൂപമാണ് മോഹിനിയാട്ടം. ലാസ്യം അഥവാ സ്ത്രീസഹജമായ സൗന്ദര്യമാണ് ഈ നൃത്തത്തിൻ്റെ പ്രധാന ഭാവം. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തിരുവിതാംകൂർ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന സ്വാതി തിരുനാളിൻ്റെ (1813–1846) കാലത്താണ് മോഹിനിയാട്ടം അതിൻ്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപത്തിലേക്ക് വികസിച്ചത്.

കേരളത്തിലെ തദ്ദേശീയ നൃത്തരൂപങ്ങളിൽ നിന്നും, ഭരതനാട്യം പോലുള്ള മറ്റ് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ നൃത്തരൂപങ്ങളിൽ നിന്നും ഘടകങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, കേരളീയ സംസ്കാരത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ പരിഷ്കരിച്ച ഒരു നൃത്തരൂപമാണിത്. മോഹിനിയാട്ടം കേരളത്തിൻ്റെ സ്ത്രീപക്ഷമായ സാംസ്കാരിക സ്വത്വം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

4. തെയ്യം: ദൈവക്കോലങ്ങളിലെ ജനകീയ പങ്കാളിത്തം
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രധാന അനുഷ്ഠാന കലാരൂപമാണ് തെയ്യം. ദൈവങ്ങളുടെയോ ഐതിഹ്യപുരുഷന്മാരുടെയോ രൂപം ധരിക്കുന്ന കലാകാരൻ, തെയ്യം കെട്ടിയാടുമ്പോൾ, ആ ദൈവിക ശക്തി താൽക്കാലികമായി ആവാഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം.

തെയ്യത്തിന് ചരിത്രപരവും സാമൂഹികപരവുമായ വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. സമൂഹത്തിലെ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ഉള്ളവർക്ക് പോലും ദൈവത്തിൻ്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാകാനും, ഉയർന്ന ജാതിയിലുള്ളവർക്ക് പോലും അനുഗ്രഹം നൽകാനും ഇത് അവസരം നൽകി. വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥ ശക്തമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ പോലും, ജനകീയമായ ദൈവീകതയുടെയും സാമൂഹിക സമത്വത്തിൻ്റെയും ഒരു ഇടമായി തെയ്യം നിലനിന്നു.

5. ഓട്ടൻതുള്ളൽ: ഹാസ്യത്തിലൂടെയുള്ള സാമൂഹിക വിമർശനം
ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം:
18-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, പ്രശസ്ത കവിയായിരുന്ന കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ ആരംഭിച്ച കലാരൂപമാണിത്. ചാക്യാർ കൂത്ത് പോലുള്ള ക്ഷേത്രകലകൾക്ക് പണ്ഡിത ഭാഷാപരമായ പരിജ്ഞാനം വേണ്ടിയിരുന്ന കാലത്ത്, സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ലളിതമായ ഭാഷയിൽ, ഹാസ്യത്തിൻ്റെയും ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിൻ്റെയും അകമ്പടിയോടെ കഥകൾ പറയാൻ തുള്ളൽ ഉപയോഗിച്ചു.

രാജാക്കന്മാരെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും സമൂഹത്തിലെ തിന്മകളെയും വിമർശിക്കാൻ ഓട്ടൻതുള്ളൽ ഒരു മാധ്യമമായി. സാമൂഹിക വിമർശനത്തിന് കലയെ ഉപയോഗിച്ചതിൻ്റെ കേരളീയ മാതൃകയാണിത്. ഇത് സാമൂഹിക അവബോധം വളർത്തുന്നതിലും, ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പുരോഗമനപരമായ ചിന്താഗതികൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു.