The life of a subsistence gleaner

ഗംഗാനദിയുടെ തീരത്തുള്ള മനോഹരമായ ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു മഹാപത്മം. അവിടെ വേദപാരംഗതനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം അതിയായ വിരക്തിയും സത്യസന്ധതയും പുലർത്തിയിരുന്നു. ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തത് 'ഉഞ്ഛവൃത്തി' എന്ന കഠിനമായ വ്രതമാണ്.

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ് കർഷകർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ വയലുകളിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ധാന്യമണികൾ ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന രീതിയാണിത്. ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാതെ, പ്രകൃതി ബാക്കിവെച്ചത് മാത്രം സ്വീകരിച്ച് അദ്ദേഹം സംതൃപ്തിയോടെ ജീവിച്ചു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരിക്കൽ നാഗരാജാവായ പത്മൻ തൻ്റെ രൂപം മറച്ചുവെച്ച് ഈ ബ്രാഹ്മണനെ സന്ദർശിച്ചു. അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണൻ്റെ ജീവിതരീതി കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. യാതൊരു ആഗ്രഹങ്ങളുമില്ലാതെ, വിശപ്പിനെപ്പോലും ഭക്തിയായി കാണുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനോട് നാഗരാജാവ് സൂര്യദേവൻ്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചും ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ്റെ അറിവും വിനയവും കണ്ട നാഗരാജാവ് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രണാമം അർപ്പിച്ചു.

വർഷങ്ങളോളം ഇത്തരത്തിൽ നിസ്വാർത്ഥമായി ജീവിച്ച അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തപസ്സ് അത്യുന്നതങ്ങളിൽ എത്തി. ലൗകിക സുഖങ്ങളോട് അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു ആസക്തിയുമില്ലായിരുന്നു. തൻ്റെ കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം നേടിയ പുണ്യം സൂര്യതേജസ്സിനോളം വളർന്നു.

ഒടുവിൽ, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആയുസ്സൊടുങ്ങിയപ്പോൾ ദേവവിമാനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് അപ്രാപ്യമായ, ജ്ഞാനികൾ മാത്രം എത്തുന്ന സൂര്യലോകം (സൂര്യമണ്ഡലം) അദ്ദേഹം പ്രാപിച്ചു. സ്വർഗ്ഗസുഖങ്ങളേക്കാൾ ശാശ്വതമായ മോക്ഷമാണ് തന്റെ നിഷ്കാമകർമ്മത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്തത്.

ഈ കഥ ഗുണപാഠമായി കുറെ കാര്യങ്ങൾ നമ്മളെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

കിട്ടുന്നതിൽ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി.

മറ്റൊരാളുടെ മുതൽ മോഹിക്കാതെ, പ്രകൃതി നൽകുന്നത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നത് ഉന്നതമായ ധർമ്മമാണ്.

ഫലേച്ഛയില്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുകയും ഉന്നതഗതി പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

രഞ്ജിത്ത് മാത്യു