അറിയാം, പക്ഷെ പറയില്ല! -

പണ്ടൊരിക്കൽ ഹസ്തിനപുരിയിൽ പാണ്ഡവരിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായ സഹദേവൻ എന്നൊരു രാജകുമാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. വളരെ ശാന്തനും അസാമാന്യ ബുദ്ധിമാനുമായിരുന്നു സഹദേവൻ. എന്നാൽ മറ്റു പാണ്ഡ സഹോദരന്മാർക്ക് ഇല്ലാത്ത ഒരു അത്ഭുതശക്തി സഹദേവന് ഉണ്ടായിരുന്നു—നാളെ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയാനുള്ള കഴിവ്!

കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും, ആരൊക്കെ ജയിക്കും, ഓരോരുത്തരുടെയും ഭാവി എന്താകും എന്നുവരെ സഹദേവന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇതിലൊരു വലിയ കുരുക്കുമുണ്ടായിരുന്നു! ഭാവിയെക്കുറിച്ച് തനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ആരോടെങ്കിലും പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ സഹദേവൻ്റെ തല ആയിരം കഷണങ്ങളായി പിളർന്നുപോകും എന്നൊരു ശാപമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ പാവം സഹദേവൻ എല്ലാം മനസ്സിലൊതുക്കി മിണ്ടാതിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഓർത്ത് സഹദേവന് ഇനിയിത് മനസ്സിൽ വെച്ചിരിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നായി. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സഹോദരന്മാരോട് ഇതെല്ലാം തുറന്നുപറയാൻ തന്നെ സഹദേവൻ തീരുമാനിച്ചു.

അങ്ങനെ സത്യം പറയാനായി ഓടിപ്പോകുമ്പോൾ, വഴിയിൽ വെച്ച് ഒരു അപരിചിതനായ ആൾ സഹദേവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, സാക്ഷാൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആയിരുന്നു!

കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സഹദേവനോട് പറഞ്ഞു: "സഹദേവാ, നിൻ്റെ മനസ്സിലുള്ളത് പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? അബദ്ധമൊന്നും കാണിക്കരുത്!"

"പക്ഷേ കൃഷ്ണാ, ആരെങ്കിലും എന്നോട് ഭാവി എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ മറുപടി പറയാതിരിക്കും?" സഹദേവൻ വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ഒരു കുസൃതിക്കഥ പോലെയൊരു ഉപായം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു: "ഇനിമുതൽ ആരെങ്കിലും നിന്നോട് എന്തെങ്കിലും ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, നീ അവർക്ക് നേരിട്ട് ഉത്തരം നൽകരുത്. പകരം, തിരിച്ച് മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കുക!"

സഹദേവൻ ആ ബുദ്ധി സമ്മതിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആരൊക്കെ വന്ന് "സഹദേവാ, നാളെ എന്താണ് സംഭവിക്കുക?" എന്ന് ചോദിച്ചാലും സഹദേവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് "എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ അത് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു?" എന്നോ "നിങ്ങൾക്ക് അത് അറിയണമെന്ന് ഉറപ്പാണോ?" എന്നോ തിരിച്ചു ചോദിക്കും!

ചോദ്യത്തിന് ചോദ്യം കൊണ്ട് മറുപടി കിട്ടുമ്പോൾ ആളുകൾ കുഴങ്ങിപ്പോകും. അങ്ങനെ സഹദേവൻ തന്റെ തലയും കാത്തു, ശാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു!

എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയാമെങ്കിലും ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത, ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത ആ വിചിത്രമായ പസിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് സഹദേവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.

ഗുണപാഠം: വലിയ അറിവുകൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം, അത് എപ്പോൾ, എങ്ങനെ, ആരോട് ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് അറിയുന്നതാണ്.