ഏകലവ്യൻ

മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് ഏകലവ്യൻ്റെത്. നിശബ്ദമായ കാടിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നടന്ന ഈ കഥ, അചഞ്ചലമായ ലക്ഷ്യബോധത്തിൻ്റെയും അതിക്രൂരമായ ഒരു ഗുരുദക്ഷിണയുടെയും ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്.

വേടകുലത്തിൻ്റെ തലവനായ ഹിരണ്യധനുസ്സിൻ്റെ മകനായിരുന്നു ഏകലവ്യൻ. വില്ലുവിദ്യയിൽ അസാമാന്യമായ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ വിദ്യയുടെ പരമോന്നത ആചാര്യനായ ദ്രോണാചാര്യരുടെ അടുത്തുനിന്ന് അത് പഠിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവൻ്റെ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ, പാണ്ഡവരെയും കൗരവരെയും വില്ലുവിദ്യ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ദ്രോണർ, രാജകുമാരന്മാർക്ക് നൽകിയ വാക്കിൻ്റെ പേരിലും സാമൂഹികമായ വേർതിരിവുകൾ കാരണവും ഏകലവ്യനെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

മനംനൊന്തെങ്കിലും ഏകലവ്യൻ തൻ്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞില്ല. അവൻ തിരികെ വനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. താൻ ആദരിക്കുന്ന ഗുരുവിൻ്റെ ഒരു മൺപ്രതിമ അവൻ കാട്ടിൽ നിർമ്മിച്ചു. ആ പ്രതിമയെ സാക്ഷിയാക്കി, ദ്രോണർ തന്നെ നേരിട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ അവൻ കഠിനമായ പരിശീലനം തുടങ്ങി. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി; ഏകാഗ്രതയും നിരന്തരമായ പ്രയത്നവും കൊണ്ട് അർജ്ജുനനെപ്പോലും വെല്ലുന്ന അമ്പെയ്ത്ത് വൈദഗ്ധ്യം ആ കാട്ടുപയ്യൻ നേടിയെടുത്തു.

ഒരിക്കൽ പാണ്ഡവർ നായാട്ടിനായി വനത്തിലെത്തി. അവരുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന വേട്ടനായ ഏകലവ്യനെ കണ്ട് കുരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തൻ്റെ ഏകാഗ്രത തടസ്സപ്പെടുത്തിയ നായയെ വേദനിപ്പിക്കാതെ തന്നെ, അതിൻ്റെ വായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നിറച്ച് കുര അടപ്പിക്കാൻ ഏകലവ്യന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് സാധിച്ചു. നായയുടെ വായിൽ ഒരൊറ്റ മുറിവ് പോലുമില്ലാതെ അമ്പുകൾ തറച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അർജ്ജുനൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലാളി താനാണെന്ന അർജ്ജുനൻ്റെ അഹങ്കാരത്തിന് അതൊരു വലിയ തിരിച്ചടിയായിരുന്നു.

ഈ വിദ്യ കണ്ട ദ്രോണാചാര്യർ ആ അത്ഭുത പോരാളിയെ തേടി വനത്തിലെത്തി. അവിടെ മൺപ്രതിമയ്ക്ക് മുന്നിൽ വില്ലു കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന ഏകലവ്യനെ അദ്ദേഹം കണ്ടു. "ആരാണ് നിൻ്റെ ഗുരു?" എന്ന ദ്രോണരുടെ ചോദ്യത്തിന് ഏകലവ്യൻ ഭക്തിയോടെ ആ മൺപ്രതിമയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

ദ്രോണർ പ്രതിസന്ധിയിലായി. അർജ്ജുനനെക്കാൾ വലിയൊരു വില്ലാളി ലോകത്തുണ്ടാകില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം അർജ്ജുനന് വാക്ക് നൽകിയിരുന്നു. ആ വാക്ക് പാലിക്കാനായി ദ്രോണർ ക്രൂരമായ ഒരു ഗുരുദക്ഷിണ ആവശ്യപ്പെട്ടു. "നിൻ്റെ വലതുകൈയ്യിലെ പെരുവിരൽ എനിക്ക് ദക്ഷിണയായി നൽകുക," ദ്രോണർ പറഞ്ഞു.

വലതുകൈയ്യിലെ പെരുവിരലില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലും വില്ലു കുലയ്ക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഏകലവ്യന് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ, യാതൊരു പരാതിയുമില്ലാതെ ഏകലവ്യൻ തൻ്റെ പെരുവിരൽ മുറിച്ച് ഗുരുവിൻ്റെ പാദങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു. തൻ്റെ കരിയർ അവിടെ അവസാനിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഗുരുവിനോടുള്ള ആദരവ് അവൻ കൈവിട്ടില്ല.

ഏകലവ്യൻ്റെ വിരൽ നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും, ആ ത്യാഗത്തിലൂടെ അവൻ ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ശിഷ്യനായി മാറി. ദ്രോണർ അർജ്ജുനന് വേണ്ടി ഏകലവ്യൻ്റെ കഴിവ് അപഹരിച്ചെങ്കിലും, ചരിത്രം ഏകലവ്യനെ അർജ്ജുനനെക്കാൾ വലിയൊരു പ്രതീകമായി ഇന്നും നെഞ്ചിലേറ്റുന്നു. ജന്മം കൊണ്ടല്ല, കർമ്മം കൊണ്ടും അർപ്പണബോധം കൊണ്ടും ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ മഹാനാകാം എന്നതിന് ഉദാഹരണമാണ് ഏകലവ്യൻ്റെ ജീവിതം.