Tonah Lieah

ടാസ്മാൻ പെനിൻസുലയിലെ ഫോർട്ടെസ്ക്യൂ ബേയ്ക്ക് (Fortescue Bay) സമീപമുള്ള ക്യാമ്പ് സൈറ്റിൽ യൂക്കാലിപ്റ്റിസ് മണവും കടൽക്കാറ്റും നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഡിസംബർ അവസാനമായിരുന്നു, ഓസ്‌ട്രേലിയൻ വേനൽക്കാലത്തിൻ്റെ ഉച്ചസ്ഥായി. നീണ്ടുനിന്ന സന്ധ്യാവെളിച്ചം ഒടുവിൽ ഇരുട്ടിന് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അടുത്തുള്ള വമ്പൻ ഡോളറൈറ്റ് പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നലയ്ക്കുന്ന സമുദ്രത്തിൻ്റെ ശബ്ദം ഭൂമിയിലൂടെ ഒരു പുരാതന ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഡാനിയൽ ഒരു മരത്തടി കൂടി തീയിലേക്ക് ഇട്ടു. അതിൽ നിന്നും ഉയർന്ന പൊരികൾ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ഡാനിയൽ ഒരു ആധുനിക പാലാവ (Palawa) മനുഷ്യനായിരുന്നു—അവൻ ഹോബാർട്ടിൽ ഐടി മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു, ഒരു സുബാരു കാർ ഓടിക്കുന്നു, അവൻ്റെ മക്കൾ ഐപാഡുകളിൽ മുഴുകി ജീവിക്കുന്നവരാണ്. എന്നാൽ നഗരത്തിലെ വെളിച്ചങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെ, ഈ കാട്ടിൽ പ്രകൃതിയോട് ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തൻ്റെ പൂർവ്വികരുടെ വഴികൾ തന്നിലേക്ക് തിരിച്ചുവരുന്നതായി അവന് തോന്നി.

അവൻ്റെ ഭാര്യ സാറ അവൻ്റെ തോളിൽ ചാരി ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. എട്ടു വയസ്സുകാരി മിയയും ആറു വയസ്സുകാരൻ ലിയോയും മാർഷ്മാലോ കഴിച്ചതിൻ്റെ കറപുരണ്ട മുഖങ്ങളുമായി ആളിപ്പത്തറുന്ന തീ ജ്വാലയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഡാഡീ?" കനലിലേക്ക് ഒരു വടി കൊണ്ട് കുത്തിക്കൊണ്ട് ലിയോ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഈ തീ കാണാൻ ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?"

ഡാനിയൽ ചിരിച്ചു. "അത് കാണാൻ ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നുക മാത്രമല്ല മോനെ, അതിന് ശരിക്കും ജീവനുണ്ട്. അതിനൊരു ആത്മാവുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഈ മണ്ണിൽ."

മിയ തൻ്റെ കോമിക് ബുക്കിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി നോക്കി. "ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെയാണോ?"

"അല്ല മോളെ, ഇതൊരു ആത്മാവാണ്," ഡാനിയൽ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "അതൊരു ഊർജ്ജമാണ്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു കഥയാണത്. നമ്മുടെ ആൾക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തീയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നത് ടോണ ലിയ (Tonah Leah) എന്ന അഗ്നിദേവതയിൽ നിന്നാണ്."

ആ പേര് അവിടെയൊരു നിശബ്ദത പടർത്തി. തൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ സംസാരരീതി മാറിയത് കുട്ടികൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർ തീയുടെ ചൂടിലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.

"പണ്ട് പണ്ട്," ഡാനിയൽ കഥ തുടങ്ങി, "ഇവിടെ വലിയ കപ്പലുകൾ വരുന്നതിനും മുൻപ്, ഈ നാട് വളരെ തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. രാത്രികൾ വളരെ ദൈർഘ്യമേറിയതും കഠിനവുമായിരുന്നു."

ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൻ കൈ ചൂണ്ടി.

"നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ഈ മണ്ണിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവർ ശക്തരായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർക്ക് തണുത്തുറയേണ്ടി വന്നു. അവർ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ചൂടിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആ പ്രാർത്ഥന ഒരാൾ കേട്ടു. ആകാശത്ത്, സൂര്യൻ വസിക്കുന്നിടത്ത് ടോണ ലിയ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വെറും പ്രകാശമായിരുന്നു, സൂര്യൻ്റെ മകൾ."

ലിയോ വടി അനക്കാതെ കഥയിൽ മുഴുകി.

"ഭൂമിയിലുള്ള തൻ്റെ മനുഷ്യർ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ കരുണ തോന്നി. അവൾ തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ജ്വലിക്കുന്ന കണം ഭൂമിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഒരു കൊള്ളിമീൻ പോലെ അത് താഴേക്ക് വന്നു. നീലാകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സുവർണ്ണ ജ്വാല ഭൂമിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു."

"അത് വന്ന് ഇടിച്ചോ?" മിയ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല മോളെ, അത് വളരെ മൃദുവായി ഒരു ഉണങ്ങിയ ബാങ്ക്സിയ (Banksia) പൂവിലേക്ക് വന്നിറങ്ങി. പെട്ടെന്നുതന്നെ ആദ്യത്തെ തീ ആളിപ്പടർന്നു. അത് വെറും ചൂടായിരുന്നില്ല, അതൊരു സുവർണ്ണ വെളിച്ചമായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനെ തുരത്തി."

ഡാനിയൽ കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ തീയിലേക്ക് ഇട്ടു. അവ പെട്ടെന്ന് ആളിപ്പടർന്നു.

"നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ ആ തീയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒത്തുകൂടി. ആദ്യമായി അവർക്ക് ഇരുട്ടിൽ പരസ്പരം മുഖം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ ചൂട് അവരുടെ എല്ലുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. എന്നാൽ ടോണലിയ അവർക്ക് നൽകിയത് വെറും ചൂടായിരുന്നില്ല." അവൻ തൻ്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചു.

"അവൾ അവർക്ക് 'ആത്മീയമായ തീ' (Fire of Spirit) നൽകി. ആ തീ കത്തിയപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ പാട്ടുകളും നൃത്തങ്ങളും ഉണർന്നു. കഥകൾ പറയാനുള്ള ഊർജ്ജം അവർക്ക് ലഭിച്ചു. തീ എന്നാൽ വെറും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് നമ്മെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ളതാണെന്ന് അവൾ പഠിപ്പിച്ചു."

"പക്ഷേ ടോണ ലിയ ഒരു മുന്നറിയിപ്പും നൽകിയിരുന്നു," ഡാനിയൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത് സൂര്യൻ്റെ ഭാഗമാണ്, ഇതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇതിനെ ബഹുമാനിച്ചാൽ അത് നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഇതിനെ അശ്രദ്ധമായി കൈകാര്യം ചെയ്താൽ അത് എല്ലാം കത്തിച്ചു ചാമ്പലാക്കും. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ആളുകൾ ആ തീയെ സൂക്ഷിച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചു."

പെട്ടെന്ന് തീകനലിൽ നിന്ന് ഒരു പൊരി മുകളിലേക്ക് തെറിച്ചു. കുട്ടികൾ ഒന്ന് ഞെട്ടിയിട്ട് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"അവൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ടോ?" ലിയോ കനലിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

"തീയിലേക്ക് നോക്കൂ ലിയോ. അത് നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കാണുന്നില്ലേ? അത് ശ്വസിക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേ?" ഡാനിയൽ ചോദിച്ചു. ലിയോ തലയാട്ടി.

"അതാണ് ടോണ ലിയയുടെ ഊർജ്ജം. നമ്മൾ എപ്പോഴൊക്കെ ഒരു തീ കൂട്ടുമ്പോഴും നമ്മൾ ആ ആത്മാവിനെ നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയാണ്."

ഡാനിയൽ തൻ്റെ മക്കളെ നോക്കി മന്ദഹസിച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും ആ തീ ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ കടൽത്തീരത്ത് ഓടിനടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ ഊർജ്ജം, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുമ്പോഴുള്ള ആ താല്പര്യം, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളോട് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം—അതെല്ലാം ആ ആത്മീയമായ തീയാണ്. അത് എപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കട്ടെ."

കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിശബ്ദത പടർന്നു. ദൂരെയുള്ള കടലിരമ്പം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.

"ശരി, എൻ്റെ ചെറിയ തീപ്പൊരികളെ," സാറ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഇനി ഉറങ്ങാനുള്ള സമയമായി. ക്രിസ്മസ് അപ്പൂപ്പന് (Santa) നമ്മൾ എവിടെയാണെന്ന് അറിയാം, പക്ഷെ നിങ്ങൾ ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം വരില്ല."

കുട്ടികൾ ടെന്റിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. ഡാനിയൽ ആ തീയ്ക്ക് അരികിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ആളിപ്പടർന്ന തീ അണഞ്ഞ് ചുവന്ന കനലായി മാറുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു. ഈ മണ്ണിൻ്റെ പുരാതനമായ ഹൃദയമിടിപ്പ് തന്നിലുമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൻ ആ ഇരുട്ടിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.

കടപ്പാട് : അബോർജിനാൽ കഥകൾ